Didamangisa

12 Ekim Hayko CepkinShaft konserindeyiz. Sorunlar daha kapıda başlıyor içeri girince anlaşılıyor ki mart Shaft konserinin üç kat fazla sayıda kişi var içerde ama mekan bildiğimiz Shaft yani metrekaresinde değişiklik yok hatta olmayan havalandırma sistemi hala “olmayan havalandırma sistemi” halinde. Alt katta çoğunluğunu Hayko Fan Kulüp üyelerinin oluşturduğu bir kalabalık var. Üst kattın yaş ortalaması nispeten daha yüksek. Konsere bir saat kala artık Shaft’ ta adım atılacak yer yok. Buna paralel olarak içerde nefes almak zorlaşıyor. Cama yakın olduğum için AKUT benzeri bir müdahaleyle camı açmaya çalışıyorum. Derken zar zor çift taraflı cam açılıyor etraftakilerin yardımıyla sandalyeyi camların arasına koyup içeri hava gelmesini sağlıyoruz ama çok kısa bir süre sonra barın görevlisi gelip dışarı ses çıktığı için camı kapatıyor tekrar havasız kalıyoruz. Bu arada içerde sigara dumanından oluşan bir sis yükselip yayılıyor. Bu olumsuzluklar içinde Hayko Cepkin yine tam saatinde sahne almaya başlıyor. O dakikadan sonra kim takar sigara dumanını, camın kapatılmasını ?..

En fazla iki şarkıdan sonra zaten kimse artık yerlerinde değil herkes tanımadığı birilerinin omzundan sahneyi izler hale geliyor. Masalar kenarlara çekilmiş. Hayko brutal yaptıkça alt kattakiler dalgalanıyor. Biz üstte zaten hipnotize halde hareketsiz olarak izlemeye ve söylemeye devam ediyoruz. Gerçi bir ara aşağıdaki dalgalanmaya hayretle baktığımı hatta izlemeye daldığımı hatırlıyorum çünkü öndekilerin ezilme olasılıkları bana çok yüksek gelmişti ( Hey gidi gençlik… )

Konser, mekanın yetersizliğine rağmen muhteşemdi. Ancak aşağıda dalgalananlardan ötürü hasara uğrayan ses düzeninden olsa gerek Hayko “Zaman Geçti”yi söylemedi.( Oysaki repertuarında vardı. Sahneyi kuşbakışı izlediğim için çok rahat görebildim listeyi ). Onu da söyleseydi işte o zaman kusursuz olacaktı. Bunların dışında konserden geri kalanlar arasında; Köşede kendi halinde dans eden kızı hemen hemen hepimiz fark ettik, Hayko her zamanki gibi suyunu seyircilerle paylaştı, ezilen olmadı çok şükür ama çıkması muhtemel bir kavgayı da Hayko önledi.

Ekleme: Siren’ de Hayko’nun sırtını sahneye dönüp şarkıya devam etmesi kesinlikle kaçırılmaması gereken bir andı bence. İnandığı şeye tapınan birinin ritüeli vardı sanki o dakikalarda sahnede. Velhasıl kelam “Hayko Cepkin’ e inanıyoruz.”