Butto suikastı gösterdi ki Müslüman toplumlarda laiklik olmadan demokrasi yaşayamıyor
Babası seçimle aldığı başbakanlığı askeri darbeyle bıraktı ve idam edildi. Kızı seçimle aldığı başbakanlığı seçimle bıraktı, ama bir başka askeri darbe sonucu yasak ve sürgün yedi, dönüşünde suikasta kurban gitti. Babası 1979′da Ravalpindi’de idam edilmişti, kızı da Ravalpindi’de öldürüldü. Butto ailesinin yakın tarihi, Pakistan’ın demokratikleşme çabasıyla aynı kaderi paylaşıyor. İktidara seçimle gelmenin bedeli ölüm oluyor.
Dün bir suikasta kurban giden Pakistan Halk Partisi lideri Benazir Butto, siyaset bayrağını partinin kurucusu olan babası Zülfikar Ali Butto’dan almıştı. Zülfikar Ali Butto, ilk kez 1971′de başbakan oldu; 1977 seçimlerinde tek başına iktidara gelmesi ardından ise ortalık karıştı. Bir dizi siyasi cinayet, kanlı gösteriler derken aynı yıl Genelkurmay Başkanı Ziya Ül Hak askeri bir darbeyle yönetime el koydu. Butto, 1974 yılında bazı muhalif siyasetçilerin suikasta kurban gitmesinden sorumlu tutularak Nisan 1979′da asılarak idam edildi.
Daha üç ay önce İran’da İslam Devrimi gerçekleşmişti. Afganistan’da 1978′de başlayan Sovyet işgali, İran’ın da kaybıyla Pakistan’ı ABD ve aslında bütün dünya için bulunmaz müttefik haline getirdi. Sovyetler’e karşı Gülbeddin Hikmetyar mücahitleri ve Taliban hareketi Pakistan üzerinden silah ve parayla desteklendi, uyuşturucu ticaretine göz yumuldu. Gelecekteki El Kaide örgütlenmesine böylece yol açıldığının o zaman kimse farkında değildi.
General Ziya Ül Hak’ın 1988′de, İran-Irak savaşı sona ererken, ABD Büyükelçisi’nin de içinde bulunduğu şaibeli bir uçak kazasıyla ölümünün hemen ardından yapılan seçimlerde, Benazir henüz 33 yaşındayken Pakistan’a başbakan oldu. Müslüman dünya ilk kez bir kadın başbakanla tanışıyordu. Bu görevi, Yüksek Mahkeme tarafından usulsüzlük suçlamalarıyla görevden alınana dek iki yıl kadar sürdü.
Ama Benazir dişliydi. 1993 seçimlerinde yeniden iktidara geldi. Bu dönem Türkiye’de de hoş bir deneyim olarak başlayıp felaket bir deneyim olarak biten Tansu Çiller’in başbakanlık dönemi vardı. İki Müslüman ve laik hanım başbakan birlikte çekici pozlar verdiler; Bosna’yı birlikte ziyaretleri foto muhabirlerine iyi malzeme verdi. Ne yazık ki, başbakanın kocasının karıştığı yolsuzluk iddiaları nedeniyle bu dönem de 1996′da sona erdi. Yeni Başbakan Navaz Şerif döneminde İngiltere’de sürgün hayatını tercih etti. Tuhaftır ki, 2001′deki Genelkurmay Başkanı Pervez Müşerref’in darbesi ardından Şerif de sürgün hayatı yaşamak zorunda kalacak, o ise Suudi Arabistan’ı tercih edecekti.
Müşerref’in ABD’yi kendisiyle işbirliğine ve desteğe zorlayan iki temel silahı vardı:
1- Hindistan’la rekabeti sonucu elde ettiği atom bombası. Bu bombanın, nispeten esnek bir Şeriat yönetiminin tepesinde katı disiplinli bir ordunun elinde olmaktansa, Şeriat kurallarını kesinkes uygulayacak, örneğin Taliban ya da El Kaide’ye sempati duyan İslamcı bir yönmetimin eline geçmesi ihtimali, Vaşington’un uykusunu kaçırıyordu.
2- Müşerref, Afganistan’da El Kaide’ye karşı sürdürülen savaşta ABD ve mütefiklerine yardımcı oluyordu. Tabii işine geldiği ölçüde demek daha doğru olur, çünkü Usame bin Ladin ve Eymen El Zevahiri başta olmak üzere Kaide liderliğinin Afgansitan ile Pakistan sınırındaki kontrolü zor dağlık arazide saklandığı düşünülüyordu.
Müşerref’in başı bu yılın başından itibaren önce Yüksek Mahkeme ile belaya girdi. Ardından sürgündeki liderlerin ülkeye dönmesi ve seçimlerin yapılması gündeme geldi. Dokuz gün sonraki seçim henüz iptal edilmiş değil. Hem Şerif, hem Butto’nun dönüşlerinde kanlı olaylar yaşanmıştı, dün de suikast haberi geldi, artık Butto yok. Daha Kasım ayında yeniden
’seçilişi’ nedeniyle Müşerref’i kutlamak için İslamabad’a giden Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, daha fazla kan dökülmemesini diledi, ABD kınadı, rüzgâr değişti, ama durum vahim.
Başa dönersek şu tartışmayı yapmak gerekiyor: Müslüman toplumlarda çoğulcu demokratikleşmenin düşe kalka da olsa tek örneği Türkiye. Bunu, her şeyden çok daha Osmanlı zamanından başlayan, Cumhuriyet’le sıçrama yapan idarenin laikleşmesine borçlu. Laikliği ilke olarak benimsemeye cesaret edemeyen Müslüman toplumlarda ne kadar iç ve dış zorlama olsa da demokrasi çabalarının sonu kan, hüsran ve daha çok baskı oluyor. Belki asıl çıkarılması gereken ders budur.
Murat Yetkin
Radikal Gazetesi
Aralık 28, 07
Ocak 21st, 2008 at 15:54
Butto’yla ilgili garip ve pek de gerçeği yansıtmayan bir yazıyla karşılaştım, yine de okumakta fayda var:
Benazir Butto Gizemli ve gene KABALACI bir örgüt olan PHI BETTA KAPPA üyesiydi.
Nedir bu Phi Betta Kappa?…
Nedir bu “Sır Kardeşliği”
Kabalacı bir Hukuk profesörü olan Adam Weishaupt 1776 yılında Almanya’nın Münih kentinde,
dünyanın en karanlık ve gizemli örgütü olarak bilinen İlluminati’yi kurarken, aynı yıl
Amerika’nın Harward Üniversitesi’nde de ilginç bir cemiyet doğuyordu.
Adı Phi Beta Kappa idi. Phi, ezoterik (gizemli) örgütlerin en bilinen sembolüydü;
Altın Oran! Beta ve Kappa ise Yunanca alfabesindeki 2’inci ve 9’uncu harf.
Bugüne kadar hiç kimse bunun anlamını çözemedi.
Phi Beta Kappa, Amerika’nın ilk gizli cemiyeti olarak tanındı.
Zamanla garip ritüelleri olan bir “sır kardeşliği!” olarak dikkatleri üzerinde çekti.
Bütün gizemli örgütler gibi sadece üyelerin bildiği bir “gizlilik yeminleri” vardı.
1831 yılında Amerikan kamuoyunda masonlara yönelik büyük bir tepki oluştu.
Phi Beta Kappa cemiyeti de masonlukla suçlandı.
Cemiyet bu tepkiler üzerine 1831 yılında “gizli yemini” kaldırdıklarını açıklamak zorunda kaldı.
Bundan bir yıl sonra 1832’de yine Amerikan tarihinin en tartışmalı diğer bir gizli örgütü Kurukafa ve Kemikler Cemiyeti kuruldu.
Bu yeni örgütün kurucuları aynı zamanda Phi Beta Kappa üyesi olan William Huntington Russel ile Alphonso Taft’tı.
Phi Beta Kappa, kurulduğu günden itibaren, üye olabilmenin en zor olduğu cemiyetlerin başında geliyor.
Asil ve zengin bir aileden gelmek ilk şartlardan biri.
(Cemiyet’in http://www.pbk.org adlı internet sitesinde yer alan bilgilere göre;
2009 yılı üyelik başvuruları, 2006 yılında sona ermiş.
Sadece başvuru formu bile 2 bin dolar.
Başvurunuz dikkate alınırsa sınava giriyorsunuz.
Sınava giriş bedeli ise 10 bin dolar.
Bu rakamları ödeseniz bile üye olabileceğiniz anlamına gelmiyor.
Son kararı cemiyet yönetimi veriyor.)
Üyeleri de en az Phi Beta Kappa kadar ünlü oldu.
Amerikan Başkanları Theodor Rooswelt, Woodrow Willson, Jimy Carter, halen Amerikan Başkanı olan George W. Bush, Phi Beta Kappa üyesiydi.
Telefonu bulan Graham Bell, ünlü fizikçi İsaac Newton da öyle.
Sonra ünlü stratejist Henry Kissinger, dünyanın en zengin isimlerinden Nelson Rockfeller..
Başkan Adayı Hilary Clinton, Dışişleri Bakanı Condolezza Rice..
Hepsi Phi Beta Kappa üyesiydi.
Phi Beta Kappa en ünlü üyelerinden biri geçtiğimiz günlerde dünyayı sarsan büyük bir suikaste kurban gitti.
1973 yılında Cemiyet’in üyeliğine layık görülmüştü.
1988 yılında ise bir İslam ülkesinde Başbakanlığa kadar yükselen ilk kadın oldu.
O da Benazir Butto’ydu!…
Sizlere Phi beta Kappa ile ilgi biraz daha bilgilendirmek istiyorum.
Phi Beta Kappa’ nin azalari
Bushrod Washington — William & Mary, 1778
John Marshall — William & Mary, 1780
James Kent — Yale, 1781
John Quincy Adams — Harvard, 1787
Eli Whitney — Yale, 1792
Joseph Story — Harvard, 1798
Daniel Webster — Dartmouth, 1801
John Calhoun — Yale, 1804
Samuel Morse — Yale, 1810
Rufus Choate — Dartmouth, 1819
Nathaniel Hawthorne — Bowdoin, 1824
Henry Wadsworth Longfellow — Bowdoin, 1825
Chester A. Arthur — Union, 1848
Oliver Wendell Holmes — Harvard, 1861
Robert E. Peary — Bowdoin, 1877
William Howard Taft — Yale, 1878
John Dewey — Vermont, 1879
Theodore Roosevelt — Harvard, 1880
Charles Evans Hughes — Brown, 1881
Charles McLean Andrews –Hartford 1884
George Santayana — Harvard, 1886
Bernard Baruch — CUNY, 1889
W. E. B. Du Bois — Fisk, 1890
Bainbridge Colby — Williams, 1890
Learned Hand — Harvard, 1893
Alexander Meiklejohn — Brown, 1893
Harlan Fiske Stone — Amherst, 1894
Owen Roberts — Pennsylvania, 1895
Felix Frankfurter — CUNY, 1902
Elihu Root — Hamilton, 1903
John Foster Dulles — Princeton, 1908
Owen Brewster — Bowdoin, 1909
Harold Hitz Burton — Bowdoin, 1909
Walter Lippmann — Harvard, 1909
Paul Douglas — Bowdoin, 1913
Pearl Buck — Randoph-Macon, 1914
James Conant — Harvard, 1914
Dean Acheson — Yale, 1915
Archibald MacLeish — Yale, 1915
Charles Hamilton Houston — Amherst, 1915
Alfred Kinsey — Bowdoin, 1916
Paul Robeson — Rutgers, 1919
William O. Douglas — Whitman, 1920
Herbert Brownell, Jr. — Nebraska, 1924
Countee Cullen — N.Y. University, ca. 1926
Alger Hiss — Johns Hopkins, 1926
Harry Blackmun — Harvard, 1929
Lewis Franklin Powell, Jr. — Washington & Lee, 1929
Nelson A. Rockefeller — Dartmouth, 1930
Clement Greenberg — New York, 1930
Jonas Salk — CCNY, 1930
Carl Albert — Oklahoma, 1931
Dean Rusk — Davidson, 1931
Daniel Boorstin — Harvard, 1934
Richard Helms — Williams, 1935
Ed Muskie — Bates, 1936
Robert McNamara — Berkeley, 1937
Potter Stewart — Yale, 1937
Byron White — Colorado, 1937
Caspar Weinberger — Harvard, 1938
Ella T. Grasso — Mt. Holyoke, 1940
John Paul Stevens — Chicago, 1941
Betty Friedan — Smith, 1942
Phyllis Schlafly — Washington U., 1943
Peter Gay — Denver, 1946
Frank Church — Stanford, 1947
Robert Bork — Chicago, 1948
George H. W. Bush — Yale, 1948
William Rehnquist — Stanford, 1948
Brock Adams — Washington, 1949
Edward O. Wilson — Alabama, 1949
Henry Kissinger — Harvard, 1950
Pat Robertson — Washington & Lee, 1950
Susan Sontag — Chicago, 1951
Stephen Sondheim — Williams, 1952
John Shelby Spong — North Carolina, 1952
Thomas R. Pickering — Bowdoin, 1953
Ruth Bader Ginsburg — Cornell, 1954
Dick Lugar — Denison, 1954
Victor Navasky — Swarthmore, 1954
John Updike — Harvard, 1954
Ralph Nader — Princeton, 1955
Gloria Steinem — Smith, 1956
Elizabeth Dole — Duke, 1958
Anthony Kennedy — Stanford, 1958
Kris Kristofferson — Pomona, 1958
Stephen Breyer — Stanford, 1959
Francis Ford Coppola — Hofstra, 1959
Bob Graham — Florida, 1959
Robert Nozick — Columbia, 1959
Richard Posner — Yale, 1959
Robert E. Rubin — Harvard, 1960
Fay Vincent — Williams, 1960
Pat Schroeder — Minnesota, 1961
David Souter — Harvard, 1961
Lamar Alexander — Vanderbilt, 1962
Tom Brokaw — South Dakota, 1962
Lynne Cheney — Colorado C., 1962
Richard Epstein — Columbia, 1963
David Satcher — Morehouse, 1963
James Woolsey — Stanford, 1963
Michael Crichton — Harvard, 1964
Joseph Lieberman — Yale, 1964
Angela Davis — Brandeis, 1965
Paul Wellstone — North Carolina, 1965
William Weld — Harvard, 1966
Bill Clinton — Georgetown, 1968
Laurie Anderson — Barnard 1969
Hillary Clinton — Wellesley, 1969
Jon Corzine — Illinois, 1969
Frank Easterbrook — Swarthmore, 1970
David M. Rubenstein — Duke, 1970
Louis Freeh — Rutgers, 1971
Nadine Strossen — Radcliffe, 1972
Benazir Bhutto — Radcliffe, 1973
Jeb Bush — Texas, 1973
Elijah Cummings — Howard, 1973
E.J. Dionne — Harvard, 1973
Condoleezza Rice — Denver, 1974
Susan Collins — St. Lawrence, 1975
Gale A. Norton — Denver, 1975
Lawrence B. Lindsey — Bowdoin, 1976
Jennifer Granholm — Berkeley, 1980
Nicholas D. Kristof — Harvard, 1981
George Stephanopoulos — Columbia, 1982
Miguel Estrada — Columbia, 1983
Dinesh D’Souza — Dartmouth, 1983
Daniel Pearl — Stanford, 1985
Jeff Bezos — Princeton, 1986
Paul Clement — Georgetown, 1988
Ashley Judd — Kentucky, 1990
Anne Dias-Griffin — Georgetown, 1993
Stephanie Herseth — Georgetown, 1993
Tristan Taormino — Wesleyan, 1993
Jori Chisholm — Puget Sound, 1997
Peyton Manning — Tennessee, 1997
Seref azalari:
Martin Van Buren
Franklin Pierce
Rutherford B. Hayes
James A. Garfield
Grover Cleveland
Alexander Graham Bell
Mark Twain
Woodrow Wilson
Calvin Coolidge
Franklin D. Roosevelt
Harry S. Truman
Dwight D. Eisenhower
Jimmy Carter
Isaac Asimov
Leonard Bernstein
Ralph Waldo Emerson
Robert Frost
Helen Keller
Washington Irving
Carl Sandberg
William T. Sherman
Booker T. Washington
Henry Adams
Henry James
Murray Gell-Mann
Louis Brandeis
John D. Rockefeller